سپیده دم سکوت

یا حسین(ع)

hyaghoobi — Thu, 31 Dec 2009 07:57:17 GMT

امروز سری به وبلاگ آقای صفربیگی زدم. این رباعی عاشورایی خیلی به دلم نشست :

در سوگ تو سنگ می زند بر سینه

گل با دل تنگ می زند بر سینه

با سوز و گداز نوحه می خواند باد

باران چه قشنگ می زند بر سینه

یا قمر بنی هاشم

hyaghoobi — Sat, 19 Dec 2009 05:14:18 GMT

این غزل را سال ۷۵ گفته ام اما آن را از همه شعرهایم بیشتر دوست دارم.
به امید دستگیری ماه بنی هاشم در روز حیرانی و تنهایی...

آسمان ، تکیه به دستان تو دارد عباس

مرغ دل، خانه در ایوان تو دارد عباس

در حریمت نه فقط دلشدگان حیرانند

عشق هم دست به دامان تو دارد عباس

شب ازآن لحظه که چشمان توخاموش شده ست

رنگ گیسوی پریشان تو دارد عباس

ابر هر گاه که می بارد از انبوهیِ بغض

شرم از تشنگی جان تو دارد عباس

طور عشق است نگاه تو و موسای دلم

بهره از مشرب عرفان تو دارد عباس

خیمه ها تشنه ی آبند و لبِ دشنه ی رنگ

صحبت از شام غریبان تو دارد عباس

پاییزی

hyaghoobi — Thu, 10 Dec 2009 09:25:18 GMT

دلتنگ ترم

از ابر

دلگیرتر از

غروبی بارانی و ساکت ...

سی و ...

hyaghoobi — Wed, 18 Nov 2009 10:03:18 GMT

چند روز دیگر، یعنی اولین روز آذرماه ، ناباورانه قدم در سی و پنج سالگی می گذارم...

غزل زیر را چند سال پیش، در رثای سی سالگی ام سرودم :

سی سال در کسالت تردید ، روز و شب

خود را میان آینه ها دید روز وشب

او خواب مانده بود چو بخت سیاه خاک

بر گِرد خویش بیهوده چرخید روز و شب

چنگی نزد کرشمه ی مهتاب بر دلش

آواره شد چو سایه ی خورشید ، روز و شب

از چهره ی خزان زده ی روزگار خویش

گل های زرد خاطره را چید روز و شب

سی سال آزگار ، دل ناصبور او

در حسرت نگاه تو پوسید روز و شب

بنواز ابر غمزده ای را که سال ها

نالید عاشقانه و بارید روز و شب

جذبه

hyaghoobi — Mon, 16 Nov 2009 04:31:18 GMT

محمود شاهرخی از جمله شاعرانی بود که بی هیاهو زندگی کرد و غزل های شیرین و متینش را اهالی شعر و ادب دوست دارند.

شاهرخی شاعر وارسته ای بود که سلوک شاعرانه و نگاه توحیدی اش به شعر تحسین برانگیز بود و انصافا که "جذبه" تخلصی بود شایسته برای او.

با زمزمه غزلی از زنده یاد شاهرخی به روح پاکش درود می فرستیم.

بگذشت عمر و غير غم از آن نشان نماند
بر من دمي قرار ز جور زمان نماند

احساس مي‌كنم كه دگر گاه رفتن است
زيرا دگر به كالبد خسته، جان نماند

هرچند بر فراز فلك چشم دوختم
ديدم كه يك ستاره در اين آسمان نماند

گاه رحيل آمده جاي درنگ نيست
بار سفر ببند كه ديگر زمان نماند

ياران بسان برق گذشتند ز اين كوير
گردي به جاي ديگر از آن كاروان نماند

بردار بار عمر ز دوش من اي خدا
زيرا دگر به پيكر زارم توان نماند

مرگ ار مقدر است ندارم شكايتي
دانم كه جاودانه كسي در جهان نماند

چون بست جذبه راه سخن درد بر كسي
ديگر براي طرح معاني بيان نماند

بهشت من

hyaghoobi — Tue, 10 Nov 2009 06:50:03 GMT

این غزل را همین روزها گفته ام.

همین روزها ...

ماهیِ تُنگم و دلتنگ رخ ماه در آب

دیده ام باز در آغوشمی ای ماه، به خواب

بی تو دیریست خمارانه به خود می پیچم

روشنم ساز به لبخند خود ای جرعۀ ناب!

تو بهشت منی، آزاد شو از برزخ شرم

شعله ای بوسه عنایت کن و بردار عذاب

پلک بگشا، هوس سوختن افتاده به دل

گاه بی واسطه ای مهر، بر این سایه بتاب

موج گیسوی تو آغوش دل طوفانی ست

این منِ گمشده در خاطره ها را دریاب

رو به ویرانی ام و خسته تر از پاییزم

حال من سخت خراب است، خراب است، خراب...

بهار

hyaghoobi — Mon, 09 Nov 2009 04:55:51 GMT

پاییز

در من رسوب کرده

اما دلم

چقدر هوای بهار دارد!

...

hyaghoobi — Tue, 03 Nov 2009 06:42:51 GMT

گاه

از هرچه کنگره و جشنواره

حالت به هم می خورد

و از آدم های جشنواره ای و هفت رنگ

و از تعارف ها و حرف ها و شعر ها و ....

حافظ و ریا ستیزی

hyaghoobi — Wed, 28 Oct 2009 05:53:18 GMT

ما را خدا ز زهد ریا بی نیاز کرد...

حافظ و ریا ستیزی

حافظ از ریاکاری و تزویر بیزار است. این نفرت که برخاسته از روح آزاده ، جان بی قرار و صفای باطن اوست، آنچنان است که گاه، خشم و نگرانی اش را در پسِ برخی از اشعارش می توان به روشنی احساس کرد. او آفت دین و دینداری را ریا می داند و در مواردی بسیار چونان اهل ملامت، خود را مخاطب قرار می دهد و خویشتن را از زهد ریایی برحذر می دارد.

«آتش زهد ریا خرمن دین خواهد سوخت/ حافظ این خرقۀ پشمینه بینداز و برو»

حافظ در عصری به سر می برد که بازار ریا و ریاکاران گرم است و بسیاری در زاویه های زهد مزوّرانه، جمعی را به خویش مشغول داشته اند و در نظر مردم محبوبند و مقبول؛ حتی حاکم شهر نیز بساط ریا گسترده و در میخانه ها را بسته؛ و چقدر حافظ از این ماجرا ملول و رنجیده خاطر است!

«واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می کنند

چون به خلوت می روند آن کار دیگر می کنند»
....

حافظ

hyaghoobi — Mon, 12 Oct 2009 00:21:18 GMT

با گرامی داشت سالروز حضرت حافظ ، غزلی را تقدیم می کنم به پیشگاه لسان الغیب :

حافظ! چقدر جای تو خالیست بی گمان

در روزگار رونق بازار شاعران

باید بیایی آینه ها را بیاوری

ما را به خود بیاوری ای بهت جاودان!

ما را دمی ز رندی جانانه ات ببخش

ما را که وامدار به این گشته ایم و آن

از ما ربوده است حضور و قرار را

این پاره های خون جگر، لقمه های نان

حافظ بیا و در رگ این شهر سوخته

موج شراب و شعر بینداز، آن چنان

کز هرچه غیر یار ، دل ما رها شود

تا خاک تیره روز، شود رنگ آسمان

حافظ! در این زمانه که تزویر می وزد

برخیز و باز خرقه بسوزان، غزل بخوان

«ای قصه بهشت، ز کویت حکایتی»

حافظ! چقدر جای تو خالیست بی گمان

۸۶/۳/۲۲