بهشت من

این غزل را همین روزها گفته ام.

همین روزها ...

 

ماهیِ تُنگم و دلتنگ رخ ماه در آب

دیده ام باز در آغوشمی ای ماه، به خواب

بی تو دیریست خمارانه به خود می پیچم

روشنم ساز به لبخند خود ای جرعۀ ناب!

 تو بهشت منی، آزاد شو از برزخ شرم

شعله ای بوسه عنایت کن و بردار عذاب

 پلک بگشا، هوس سوختن افتاده به دل

گاه بی واسطه ای مهر، بر این سایه بتاب

 موج گیسوی تو آغوش دل طوفانی ست

این منِ گمشده در خاطره ها را دریاب

 رو به ویرانی ام و خسته تر از پاییزم

حال من سخت خراب است، خراب است، خراب...

 

بهار

 

پاییز

در من رسوب کرده

   اما دلم

       چقدر هوای بهار دارد!

حافظ

با گرامی داشت  سالروز حضرت حافظ ، غزلی را تقدیم می کنم به پیشگاه لسان الغیب :

حافظ! چقدر جای تو خالیست بی گمان

در  روزگار  رونق  بازار  شاعران

باید  بیایی  آینه ها  را  بیاوری

ما را به خود بیاوری ای بهت جاودان!

ما را دمی ز رندی جانانه ات ببخش

ما را که وامدار به این گشته ایم و آن

از ما ربوده است حضور و قرار را

این پاره های خون جگر، لقمه های نان

حافظ  بیا و در رگ  این شهر سوخته

موج شراب و شعر بینداز، آن چنان

کز هرچه غیر یار ، دل ما رها شود

تا خاک تیره روز، شود رنگ آسمان

حافظ!  در این زمانه که تزویر می وزد

برخیز و باز خرقه بسوزان، غزل بخوان

«ای قصه بهشت، ز کویت حکایتی»

حافظ! چقدر جای تو خالیست بی گمان

۸۶/۳/۲۲   

...

 

بیاشوب

         خواب کال مرا

  با پنجه های آفتابی ات

    ای خنیاگر!

              من خواب مانده ام ...

امتحان

یک دوبیتی که در سال 77 سروده شد:

 

نشان عاشقی اشک است و آهی

که می جوشد ز افسون نگاهی

نگاهت امتحان می گیرد از دل

چه سخت است امتحان های شفاهی!

این غزل را رمضان سال گذشته گفته ام :

مهمان تو دلتنگ نگاهی ست ، نگاهی
بگذار به دریا بزند دل، پرِ کاهی

مهمان تو رنگ از رخ او گرچه پریده ست
افتاده بر او چشم کسی، چهره ی ماهی

باید که به حیرت بسپارد دل و دین را
هرکس که دچار است به چشمان سیاهی

یوسف که نه، این مانده در آغوش بلاها
انگار که گرگی ست درافتاده به چاهی

مهمان تو شد ذره ی درمانده ای ، اما
بر گُرده اش اندازه ی کوه است گناهی

بنوازی اگر یا نه، تو را چشم به راه است
مهمان تو دلتنگ نگاهی ست، نگاهی ...
                                                        14 رمضان 1429

روایت یک رؤیا

 ... در سایه سار سکوت نیمروز

پای چناری آرام

خستگی تکاندیم

و سنجاقکی

میهمان سفره چایمان شد

و چشم دوختیم

در تلاطم بالهایش

و من گم شدم

در لابه لای واژه هایی ابریشمین

و در دستهای کوچکی که

بوی دریا می داد

 

کوله ات را بردار

تو چقدر سبکباری!

چقدر پرنده!

و من هنوز از ارتفاع

بیمناکم

و از مارهایی  خزیده در

لابلای سنگ های تردید

 

کوله ات را بردار

دستم را بگیر...

 

بهشت من

 

بیا بساز از این خسته ، آدمی دیگر

نخواه اینکه بخواهم ز همدمی دیگر

 بهشت من تبِ آغوش عاشقانۀ توست

مرا ببر به تماشا، به عالمی دیگر

ببین که همسفر برزخی پرآشوبم

ببار بر نفَسم عطر شبنمی ، دیگر

 نخواه ای گلم! از سایه سار گیسویت

بَرد پناه  دلم زیر پرچمی دیگر

 برای از تو سرودن همیشه دلتنگم

دلیلِ یک غزل تازه شو، غمی دیگر...

 

غزل غربت

غزل غربت

کجاست این منِ خاموش در پگاه زمان

گم است نقش تو انگار در نگاه زمان

 دلت هنوز پی نغمه های دلکش کیست؟

میان خندۀ مسموم و قاه قاه زمان

 شدی اسیر در آغوش ناسزای زمین

غریب مانده در آفاق روسیاه زمان

 به یوسفانه ترین شیوه دل ربود از تو

و داد خاطره ات را به باد،  چاه زمان

 چه میهمانی تلخی ست زندگی، افسوس!

چه حکمران غریبی ست پادشاه زمان

                                       13/2/88

 

طوفانی

یک غزل قدیمی که به حال و هوای این روزهایم نزدیک است:

بیگانه با آرامشم ، طوفانی طوفانی ام

دلگیرتر از عصر یک آدینه ی بارانی ام

هم ناله با این شعرها، این واژه های بینوا

یک عمر در بند دل و سلول غم زندانی ام

سرگشته تر از موج ها، سرشارم از آشفتگی

عمریست از دست غمت، محکوم سرگردانی ام

این روح طوفان دیده را غرق تمنا دیدی و

خندیده ای چون موج ها، بر ساحل ویرانی ام

در جست و جویم سال ها، در کوچه های خاطره

پایان بده یک روز بر  این قصه ی حیرانی ام

گمشده

...

گم می شوم در قهوه ای نگاهت چون قویی عاشق در پگاه مه آلود برکه ای دوردست.

عطر سکرآور پیراهنت را دوست می دارم و سماع بی قرار گیسوان بی تابت را.

چگونه تاب بیاورد این زورق شکسته در موجاموج دلتنگی های ناگهان؟

در چشم هایت آسمانی را یافتم که پرندگی ام بخشید و دلم _ این گنجشک

درمانده ی دی ماه سرد - در حرارت مهربان دستهای روشنت ، خواب بهار و بهانه

می بیند.

عطر بکر پیراهنت را دوست می دارم و صدای شیرین خاطره هایی که مردی در

میانه ی پاییز را به سوسوی جاده های برف و بنفشه می خواند.

و من دوست می دارم برف را ، بنفشه را و هر آنچه را که رنگ بهانه ایست تا به

خنکای نسیم نگاهت بیندیشم...

یا عباس

نذر ماه بنی هاشم :

آسمان ، تکیه به دستان تو دارد  عباس

مرغ دل، خانه در ایوان تو دارد عباس

 

در حریمت نه فقط  دلشدگان  حیرانند

عشق هم دست به دامان تو دارد  عباس

 

شب ازآن لحظه که چشمان توخاموش شده ست

رنگ گیسوی پریشان تو دارد  عباس

 

ابر هر گاه که می بارد از انبوهیِ بغض

شرم از تشنگی جان تو دارد عباس

 

طور عشق است نگاه تو و موسای دلم

بهره از  مشرب  عرفان تو دارد  عباس

 

خیمه ها تشنه ی آبند و لبِ دشنه ی رنگ

صحبت از شام غریبان تو دارد عباس

 

آذر 1375

 

خواب سیاه

با این شب مکدّر و خاموش دم نزن

خواب سیاه عقربه ها را به هم نزن

از این منِ رها شده در شب، غزل مخواه

با من، منِ شکسته دل  از عشق دم نزن

وقتی به آسمان نگاهت نمی رسم

دیگر عزیز! طعنه به بال و پرم نزن

حق دارد آفتاب نتابد بر این غبار

از من چه مانده؟ زخمه به ساز عدم نزن

دارم تمام می شوم انگار در خودم

بیهوده است ، در منِ ویران قدم نزن

                                            (اردیبهشت 82)

یا علی مدد

از برق ذوالفقـــار تو باران گرفت جان

وز گوشه ی نگاه تو ، احسان گرفت جان

بی تو زمین به خویش نمی دید ابوذری

از بـاده ی ولای تو سلمان گرفت جـان

سرّیست بی گمان که به یک «یاعلی مدد!»

هر بینوای خسته دل و جان، گرفت جان

از هُرم چشم هـای خداوندیِ تو بود

فصلی اگر به نام بـهاران، گرفت جان 

افتاده اند پیش تو اهل نظر به خاک

کز مشرب نگاه تو عرفان گرفت جان

ای راز سر به مُهر خداوند ، ای علی!

از چشمه سار نام تو قرآن گرفت جان

                                                   (خرداد 1376)

زندگی

خسته از این دور باطل، خسته از تکرارها

خسته ایم از چهره های مسخ، این دیدارها

در مسیر این قمار، آیینه ها را باختیم

پشت سر افسوس مانده، روبرو دیوارها

خوب شد راندند ما را از تماشای بهشت

ما که چون مرداب، سرشاریم از انکارها

در زمین حتی نگاه غنچه ها خاکستری ست

تا که می میرند گل ها روی دست خارها

زندگی این نیست، این چیزی شبیه زندگیست

کاش می شد باز برگردیم سوی غارها !

                                              (تیرماه 81)

و اما عشق ...

این واژه چقدر دستکاری شده است
از دست من و شما فراری شده است
در آلبوم خاطره ها ، «عشق» ، کنون
تبدیل به عکس یادگاری شده است

***

هر درد و غم زمانه را خواندی «عشق»
عمری هوس و بهانه را خواندی «عشق»
بر سایه ی هر عروسکی دل بستی
هر عقده ی کودکانه را خواندی «عشق»

عصر غربت

در روزگاری که در دل، جز غصه ی نان نباشد
این شعله ی عافیت سوز ، بگذار پنهان نباشد

در عصر غربت که دیگر ، احساس جایی ندارد
جا دارد این آبی ِ پاک در فکر باران نباشد

باید هم این گونه باشد: شاعر فراوان تر از ریگ
وقتی که «سهراب»، خاموش، وقتی که «سلمان» نباشد

اشعار بی روحتان را بر مردگان هم نخوانید
این جسم زخمی چه ارزد ، وقتی در او جان نباشد

در رخوتستان احساس، شور تغزل نمانده ست
وقتی به دیوان دل ها ، شعر شهیدان نباشد
                                                                 فروردین 1380

آن سوی ابرهای تماشا

از پلّکان آینه بالا نمی روی
آن سوی ابرهای تماشا نمی روی

ماندی اسیر خاطره هایی که نیستند
گامی به سوی کوچه ی فردا نمی روی

شب روبروی آینه ، اما تو آن طرف
از ذهن این تصور رسوا نمی روی

_ حسّی شبیه گمشدگی در غبار هیچ _
تقدیر تلخ توست همین ،  تا نمی روی

گامی، تکان مختصری ، رود ناامید!
موجی بزن مگر که به دریا نمی روی؟
                                             (تیر 1382)

یا علی بن موسی الرضا (ع)

زیارت

این سایه که باشد که ز خورشید بخواند؟
در طور یقین، چامه ی تردید بخواند ؟

این سایه ولی در حرمت آینه پوش است
بگذار که دل، حال مرا عید بخواند

رخصت بده این لحظه که سرشارم از "آنات"
دل، رقص کنان نامه ی تجرید بخواند

جا دارد از این بی خودیِ ناب ، خدایا
هر مویرگم نغمه ی توحید بخواند
*
این آهوی درمانده و دربند خودت را
مگذار کسی خسته و نومید بخواند

شعر طنز

 

دوبیتی های طنز دانشگاهی

 

پی مدرک به دانشگاه رفتی

به صدها نذر و اشک و آه رفتی

دبیرستان مگر جای بدی بود؟

ز چاله آمدی ، در چاه رفتی

***

یه کیف سامسونت در دست داری

شبیه نامه ها پیوست داری

گمون کردی که مدرک چاره سازه

ولیکن مقصدی بن بست داری

***

چه سخته طعم مشروطی چشیدن

به دوش خویش ، بار «اِف» کشیدن

شبیه دُم برای نمرۀ ده

پی استاد ، روز و شب دویدن

***

چی می شد نمرۀ من بیست می شد

و هرچی نمرۀ «اِف» نیست می شد

چه حالی داشت ، اسم بنده یک روز

تو شاگردای اول ، لیست می شد

***

چه خوبه واحدی را پاس کردن

و طعم بیست را احساس کردن

ز دانشگاه ، ما خیری ندیدیم

به جز بدبخت و آس و پاس کردن

***

به هنگام کلاس، او کار دارد

دوصد توجیه نا هموار دارد

چو می آید، ندارد هیچ آرام

مگر این صندلی ها خار دارد؟

***

دو سه ترمی که دانشگاه رفتی

سراغ قصه ای جانکاه رفتی

مجرد بودنت عیبی مگر داشت؟

ز چاله آمدی ، در چاه رفتی

***

تو دانشجویی و خرجت زیاده

نگیر این قدر کارو سهل و ساده

اینو مادر بهت می گفت ، اما

نگشتی از خر شیطون ، پیاده

***

سوار ابر بودم، غرق رؤیا

نبودم لحظه ای در فکر فردا

تموم شد حرفهای عاشقونه

حالا من موندم و دفترچه قسطا

 

 

شوق تماشا

چه خلوتی ست در این کوچه های بارانی
تو هستی و من و این فرصت غزل خوانی
چقدر شوق تماشا ز چشمه ها جاریست
چقدر آینه اینجاست غرق حیرانی !
*
از آن دمی که نبوده ست دیده دنبالت
مراست حاصل از آن ،  سالها پشیمانی
چه سود عمر مرا - این سماع بی انجام -
نه وجدی و نه حضوری، نه وصل پنهانی
خوش است پرسه زدن در هوای چشمانت،
میان کوچه ی ابیات ناب عرفانی
« بیا که با سر زلفت قرار خواهم کرد »
به عالمی ندهم سکر این پریشانی
*
بیا دوباره بیار ارمغان برای دلم
سلوک عاشقی و شیوه ی مسلمانی

مهمان تو

مهمان تو دلتنگ نگاهی ست ، نگاهی
بگذار به دریا بزند دل، پرِ کاهی

مهمان تو رنگ از رخ او گرچه پریده ست
افتاده بر او چشم کسی، چهره ی ماهی

باید که به حیرت بسپارد دل و دین را
هرکس که دچار است به چشمان سیاهی

یوسف که نه، این مانده در آغوش بلاها
انگار که گرگی ست درافتاده به چاهی

مهمان تو شد ذره ی درمانده ای ، اما
بر گُرده اش اندازه ی کوه است گناهی

بنوازی اگر یا نه، تو را چشم به راه است
مهمان تو دلتنگ نگاهی ست، نگاهی ...
                                                        14 رمضان 1429

نام بلند تو

می خواهم هر سحر

بیاشوبم  خواب ستاره ها را

و فریاد کنم

نام بلند تو را

و بگریزم از لای لای عقربه های شوم

و تمام شعرهایم را

خلاصه کنم

در همین :

نام بلند تو ...

در قفس آسمان

در قفس آسمان

گنجشک، پشت پنجره پرپرزنان شکست

از خود پرید و در قفس آسمان شکست

آن سو هنوز چشم تو گرم نیاز و ناز

این سو نگاه آینه و شمعدان شکست

مردی که در برابر حق نیز خم نشد

حالا ببین به پای نگاهت چه سان شکست!

انگار سهم تلخ وی از شور زندگی

در هر کجاست غصه و در هر زمان، شکست

ای عشق خیره! دست بدار از شکستگان

دیگر گذشته است از او، آن جوان شکست

گنجشک، حرف آخر خود را ز یاد برد

خورشید پرکشید و دل آسمان شکست...

86/3/9

ترانه

ترانه دلتنگی

می خوام تو آغوش نگات رها شم
از خودم و از همه چی جدا شم

می خوام تو موج زلفای سیاهت
گم شم و قبله م باشه روی ماهت

عاشقی رو باید که یاد بگیرم
تا بتونم همش واست بمیرم

باید تو آتیش لبات بسوزم
تا که عوض شه رنگ و حال و روزم

راستی! به من بگین کجای دنیا
گم می شه دیگه ردّ پای دنیا؟

کجا فقط عشقه که فرمون می ده؟
هوای پاکش به دلا جون می ده

کجاست نشونی دلای بی رنگ؟
کوچه ی عاشقای خسته از جنگ

چقدر دلم تنگه برای بهشت
خسته ام از این همه شکلک زشت

یه آینه ی زلال و یکدل می خوام
یه روح دریایی و کامل می خوام

دلم گرفته ، بال و پر شکسته م
یه روح خسته مونده روی دستم

بهشتو می خوام که کنارت باشم
دستای سردمو بگیر که پا شم
 

پنجم مرداد

تقدیم به سردار شهيد نوروز ايماني نسب

رنگ خون

چفيه ات رقص كنان در گذر باد هنوز

مي دهد بوي خوش مالك و مقداد هنوز

عطر آرامش دريايي ات اي روح زلال

مي چكد هر سحر از خاطره ي باد هنوز

كوه ، حيرت زده از هيمنه ي همّت توست

مي كند نام تو را صاعقه فرياد ، هنوز

در صف تيره ي تزوير به خاطر دارد

تندر خشم تو را تنگه ي مرصاد هنوز

سالها مي رود از هجرت سرخت ، امّا

رنگ خون دارد افق ، پنجم مرداد هنوز

 

نگاه

نگاه روستایی ات را

لا به لای کدام واژگان

پنهان می کنی؟

جاری شو

آسمان هنوز

تشنه ی آوازهای دشتی توست

سپید

 

...

نه سپیدهایت

 

روشنم می کند

 

نه غزلهایت

 

بوی روستا می دهد

 

دست بردار

 

خودت خوب می دانی

 

لبخند پست مدرن

 

به قیافه ات نمی آید

 

 

حیرت

این غزل  در فضای سرسبز  و آرام  

امامزاده محمدبن زید(ع) سروده شد :

 

        آغوش حیرت

پنهان درون هرچه و پیدا چو آفتاب

نام تو می چکد ز لبان زلال آب

وقتی نسیم در رگ این باغ می دود

می آورد به رقص، تن تاک را شراب

گنجشک، این عجول ترین عاشق زمین

از او ربوده  عطر نگاهت قرار و خواب

تو  پاسخ همیشه ی آغوش حیرتی

در من رسوب کرده سوالات بی جواب

می خوانی ام به خویش چنان رود، روز وشب

من سنگ مانده در هوس بوسه ی سراب

گل انعکاس روشن لبخندهای توست

بر این کویر خسته کمی بیشتر بتاب

تیر     ۸۷

یازهرا

خیلی دوست داشتم در ایام شهادت حضرت زهرا (س) غزلی بگویم، اما تک بیتی بیشتر نصیب این دل شوریده نشد و اما آن بیت:

کیستی ای ماه ترین! کیستی؟

آنچه سرودیم ، شما نیستی ...

 

 

در غبار خویش

در غبار خویش

عمریست مثل سايه گمم در غبار خويش

آرام و سرد مي گذرم از كنار خويش

چون ساعتي تكيده و تنها تمام عمر

ماندم به روي طاقچه ي روزگار خويش

گويا كه سال هاست به پايان رسيده ام

مانند شمع سوخته اي بر مزار خويش

خاكستري رها شده ام در نگاه باد

انگار كرده شعله ي آن چشم، كار خويش

دارم قدم قدم به تو نزديك مي شوم

از لحظه اي كه دور شدم از مدار خويش

 

یا زهرا

به پيشگاه مادرم زهرا(س) : 

 آيه ي سرخ

سجّاده، صبح ، آينه ها در برابرت

سرمست از تـرنــّم الله اكبـرت

آن سوي ابرهاي تجلّي ، چو ماهتاب

محو سكوت، مريم و حوّا برابرت،

در هاله اي ز حيرت و تحسين نشسته اند

بـر آستـان عصمت آيينـه پرورت

*

جاريست آه تلخ تو در هرم كوچه ها

در ذهن لحظه هاست رها ، موج باورت

خورشيد مي گدازد از آن آه شعله بار

دارد بقيـع ، نـاله ز احــوال مضطرت

طوفاني است خـاطر دريا هنــوز هم

از هق هق گرفتـه و محزون دخترت

آري غروب آيه ي سرخيست بي گمان

از چشم هاي خسته و در خون شناورت

*

يك روز مي دمد گل موعود و مي شود

سرشــار عطر يـاس ، مزار مطهـّرت

اي دستهاي روشنت آيينـه دار وصل

شاعـر نشسته است به امّيــد ساغرت

 

شیرین

....
فرهادم و به چشم تو شیرین نمی شوم
بد دیده ام ز چشمت و بدبین نمی شوم

تا گشته ام دچار در آن زلف کفرناک
من پایبند سلسله ی دین نمی شوم

با عشق - این ترانه ی معصوم - از ازل
هم ناله است روحم و تسکین نمی شوم

لبخند گر نمی زنی ای ماه! ، لا اقل
آهی بکش ، برای تو آیینه می شوم

بر گور سرد من نشود عمرتان تلف
تا روز حشر ، مستم و تلقین نمی شوم

هذیان بخت خفته ی خویشم ، وگر نه من
درگیر این قبیل مضامین نمی شوم
بهمن 83

بادبادک

کلاغ باشی

یا قناری

فرقی نمی کند

فقط مراقب باش

بادبادک نباشی ...

گم کرده ام تو را

گم کرده ام تو را

گم کرده ا م تو را و خودم را و هرچه را

گم گشته ام میان هیاهوی لحظه ها

حیرت کشیده شعله در آفاق جان من

رقصیده ام در آینه هر روز با خدا

در ساحت سپیده کسی بال می زند

آیا منم که می شوم از خویشتن ، رها؟

فانوس های خاطره روشن شدند و من

پیدا نمی کنم ز خودم هیچ ردّ پا

ای بیکرانه! می رسد آیا به ساحلت

این قطره ای که گم شده در عمق ناکجا؟

*

خورشید همچنان به زمین خیره مانده است

شاعر ، غروب می کند آرام و بی صدا

 

رنگ دریا

باز بهار، باز شروع سالی دیگر، نمی دانم باید این روزها شادمان باشم یا اندوهگین؟ یاد کودکی هایم می افتم و شب عید. چقدر انتظار نوروز را می کشیدیم! اما این سالها دیگر برایم چندان تفاوتی نمی کند، هرچند بهار را دوست دارم ، پرنده ها را و شکوفه های تازه وارد را...

رنگ دريا

تو كهكشون ، گم شده سياره مون

مثل دلِ خراب و آواره مون

جون تموم كفتراي چاهي

چشم زمين داره ميره سياهي

كلبه ي پاكِ گل و خشتيت كجاس؟

باغچه ي فطرت بهشتيت كجاس؟

زندگي رو رنگ جهنم زدي

حال فرشته ها رو بر هم زدي

عصاي دست زندگيت دروغه

پياده روهاي دلت شلوغه

عطر بهشتيِ نگات گم شده

تو ويترينا برق چشات گم شده

با لهجه ي مادري دشمن شدي

فرشته بودي ، حالا«مانكن» شدي

سخته خداوكيلي آدم بودن

شبنم احساس، تو جهنم بودن

سخته تو اين زمونه يكرو باشي

گرگ نباشي ، بايد آهو باشي

تو اين زمونه گم شده محبت

نيس ديگه از صفا و خوبي صحبت

عشق و صفا رو سرِ كار مي ذارن

آدم خوباشَم شيشه خورده دارن

تخم صداقت افتاده تو دريا

لك زده دل، واسه دل بي ريا

حساب مي شه دوز و كلك ، زرنگي

سادگي و حماقته ، يه رنگي

رفته جوونمردي و لوطي گري

نمي كنه هيشكي ازت  دلبري

فاصله پيدا شده بين ماها

گم شده تو زندگي، بوي خدا

حيفه اسيرِ آب و دونه موندن

توي قفس ، شعر و ترونه خوندن

كاشكي دوباره رنگ دريا بشيم

بي غل و غش ، مثل قديما بشيم...

هوای جنون

این غزل را به یاد شهید عزیز سید ابراهیم سیادت گفته ام ، همو که اگر امروز بود ، برای پسرم مهدی پدربزرگی مهربان بود و ...

هواي جنون

شايسته ات نبود كه تسليم نان شوي

غرق سكوت شهر،‌ اسير گمان شوي

اين كوچه ها شبيه قفس بود و خواستي

مانند آسمان خدا ، بي كران شوي

كوه از نگاه شعله ورت خوب خوانده بود

ماندي به اين اميد كه آتشفشان شوي

شايسته ات نبود بماني، كبوترم!

تا هم پياله با نفس كركسان شوي

دريا شدي ، ستاره شدي ، آسمان شدي

جان دادي اي پرنده كه تا «جمله جان شوي»

اين جا نبود عرصه ي روح رهاي تو

رفتي كه در هواي جنون ،‌ لامكان شوي

رخصت بده دوباره كه اي شعله ي مدام!

مضمون آتشين غزل هايمان شوي

رواق سحر

براي امام رضا (ع):

رواق سحر

نقاره ها ز شوق تو دارند گفتگو

پیچیده در رواق سحر ، عطر سبز هو

از خویش می شوند رها فوج کفتران

در سایه سار این همه سیمرغ آرزو

در آستان شرقی ات ای قبله گاه مهر

هستند لحظه های حرم ، دائم الوضو

بنگر غریب خسته ی حیرت نصیب را

در ازدحام آینه ها ، غرق جستجو

این سایه ی مکدر و درمانده آمده ست

از خاک درگه تو کند کسب آبرو

دل را دخیل بسته به لبخند روشنت

وا کن گره ز بغض فروخفته در گلو

مثل همیشه چشم به راه نگاه توست

این زائر نشسته در ایوان روبرو

شعله های جنون

سلام شاعر این انجمن ، فلان کانون

سلام عابر پس کوچه های بی مجنون

دچار در تبِ این جاده های بی انجام

زمین ز دست شما خسته ، آسمان دلخون

چقدر لحن شما مثل فیلسوفان است!

چقدر حافظ و سعدی! چقدر افلاطون!

چقدر ژست مدرنیته ، شعرهای دروغ!

چقدر از خودتانید راضی و ممنون!

سلام شاعرِ در وهم و آرزو پنهان!

و از غبار هوس های ناتوان ، مشحون!

و پای ثابت شب های شعر بی مهتاب

ز خویش ، یک قدم آیا نهاد ه ای بیرون؟

چقدر شعر تو از دود و سایه لبریز است!

شبیه پاکت سیگار ، خالی از مضمون

بیا پیاده شو از این قطارِ بی حرکت

بساز قایقی از جنس شعله های جنون

بهمن ۸۴   

سپیده دم سکوت

  یا لطیف

سرانجام پس از سالها تردید ودرنگ، مجموعه شعرم را شامل گزیده ی ۴۵ غزل با عنوان «سپیده دم سکوت» به چاپ رساندم.غزلی را از این کتاب تقدیم می کنم:

  افق شوق

ای صمیمی، غم شیرین و معطر! برگرد 

مهربان، طلعت خورشیدی باور! برگرد

زندگی عطر تماشای تو را کم دارد

بی تو گردیده هزار آینه، پرپر ، برگرد

روزگار از تب آدینه چنین شعله ور است

و زمین ، تشنه و آیینه، مکدّر ، برگرد

آسمان در افق شوق، زمین گیر شده ست

جان پروانه ، تو را جان کبوتر ، برگرد

طلحه ها سرفه ی طاعون به زمین پاشیدند

محو شد آینه در رنگ، سراسر ، برگرد

خسته ایم آه! از این معرکه ی رنگ و درنگ

از سیاست بدمان آمده دیگر ، برگرد

ای بهارانه ترین لهجه ی این خاک! بیا

سوختیم از دَم پاییزیِ آذر ، برگرد

تیر 1384

شعر سپید همیشه

شعر سپیدِ همیشه

غمگین نباش، آینه ها را نگاه کن

قدری بخند، گاه کمی اشتباه کن!

 

از باغ های سیب و انار و ترانه ات

سمت کویر خستگی من نگاه کن

 

از پشت ابرهای مه آلود روزگار

بیرون بیا و صحبت از آغوش ماه کن

 

لب باز کن شبی ، به سماع آر زلف را

دل را مرید میکده و خانقاه کن

 

 

غمگین نباش شعر سپید همیشه ام!

بشکن سکوت را، غزلی روبه راه کن

(فروردین 86)

آوازهای زخمی

آواز های زخمی

 هر روزِ من بدون تو دیروزِ خسته ای ست

پرپر زدن میان زوایای بسته ای ست

هر روزِ من که تهمت تکرار می کشد

مثل دلم اسیر تپش های خسته ای ست

این مویه – این غزل - که جنون می چکد از آن

آواز های زخمی ساز شکسته ای ست

خورشیدی و شعاع تو تا لامکان رهاست

این دل ، غروب خسته ی در خون نشسته ای ست

می آیی و به نام تو آغاز می شود

تاریخ سبز عشق ، چه روز خجسته ای ست!

 

عاشورایی

دو غزل قدیمی عاشورایی :

شام غریبان

 

آسمان ، تکیه به دستان تو دارد عباس

مرغ دل، خانه در ایوان تو دارد عباس

 

در حریمت نه فقط دلشدگان حیرانند

عشق هم دست به دامان تو دارد عباس

 

شب از آن لحظه که چشمان تو خاموش شده ست

رنگ گیسوی پریشان تو دارد عباس

 

ابر هر گاه که می بارد از انبوهیِ بغض

شرم از تشنگی جان تو دارد عباس

 

طور عشق است نگاه تو و موسای دلم

بهره از مشرب عرفان تو دارد عباس

 

خیمه ها تشنه ی آبند و لب دشنه ی رنگ

صحبت از شام غریبان تو دارد عباس

 

آذر 1375

 

 

  ***

 

خیمه ی خورشید

 

امشب چقدر شعله ورم، دف بیار دف

سرشار گشته روح من از شور دشت طف

 

گویا رسیده ام به همان ظهر سرخ پوش

طوفان آه می وزد از جانب نجف

 

جاریست عطر پاک بهشت از کدام سوی؟

این سایه کیست ، اینکه جدا می شود ز صف؟

 

این مرد خسته کیست که آرام و سربه زیر

 روحش گرفته خیمه ی خورشید را هدف؟

 

«مولا سلام!» ، ساکت و شرمنده ایستاد

خورشید می وزید صمیمانه آن طرف

 

لبخند می زد آینه یعنی خوش آمدی

بوی بهشت می دهی ای حرّ باشرف!

 

تیر 1381

یک اتفاق ساده

 

 

... یک اتفاق ساده، ولی ماندگار شد

وقتی که چشم من به نگاهت دچار شد

لب را گشودی و دلم آغوش باز کرد

خندیدی و جهان، همه باغ انار شد

از گیسوان مست تو عطر جنون چکید

با هر نسیم، هستیِ من بی قرار شد

پاییز، فصل خاطره های قشنگ ماست

هر وقت حرفِ غنچه لبت زد، بهار شد

بانوی ماه! هر غزل، آغوش تشنه ایست

شعری که وزن و قافیه اش داغدار شد

آواره بود، تا به نگاهت قدم گذاشت

در شهر چشم های تو، دل ماندگار شد

 

عطر مهربان

 

برای مولایم علی(ع) :

عطر مهربان

 

دنیا هنوز حسرت آن روزها به دل

دنیا هنوز از تو و آیینه ها خجل

آیا دوباره می وزد آن عطر مهربان

با کوله بار آینه از کوچه های دل؟

دنیا چقدر منتظر گامهای توست

دل خسته از حضور قدمهای منفعل

آن پنج فصل سبز بهشتی گذشت و ماند

این لحظه های زرد در این برزخ کسل

آتش گرفته خاک ز خشم سیاه شب

لبخند هدیه کن به زمین، روح معتدل!

تبسم

 

 

تبسم

باعشق– این ترانۀ معصوم-از ازل 

شد باب آشنایی ما حضرت غزل

بانوی شوق در رگ آیینه ها دوید

با لهجۀ شکوفه ، نگاهی پر از عسل

همسایه با انار تبسم نشسته است

سیبی که برده است دل از اهل این محل

سیب آمد و عروس نگاه بهار شد

رقصید باغ خاطره ها در شب غزل

پروانه شعله نوش تغزّل چکید و سوخت

تا شرح مختصر دهد از عشق، لااقل

*

سردرگم است شاعر مجنون و می وزد

از موج موج گیسویت ای تاك! راه حل

همسفر باران

به یاد قیصر در اربعین پرکشیدنش:

 

همسفر باران

دل ما خوش به حضور تو در این میدان بود

در تو جاری نفس «منزوی» و «سلمان» بود

اولین بار که در ساحت شعرت پر زد

جان من، مست شد و در نفست حیران بود

گرچه در برکۀ شعر تو زلالی جاریست

حیرت آینه آن سوی غزل ، پنهان بود

پشت پا بر همه جز عشق زدی رندانه

روزگاری که در آن دغدغه، تنها نان بود

«قیصر!» ای سبزترین شاعر جغرافی درد

سخنت زمزمۀ درد، ولی درمان بود

نام تو آخر عشق است، تو را مرگ مباد!

که از آغاز ، دلت همسفر باران بود

 

سپید

1

نگرانِ چیستی؟

وقتی

نگاه منتظری

به شبهایت سرک نمی کشد

سالهاست این کوچه

لیلی ندارد

2

شکست

چقدر ساده و مبهم

در صورتی بالهای روشنت

... فانوس ها

چه آرام می میرند!

3

پاییز

در من رسوب کرده

اما دلم

چقدر هوای بهار دارد!

مسافر

مسافر

جنگل همهمه در بهت نگاری ابدی

دست در گردن هم ، سمت بهاری ابدی

چشمه ها زمزمه ی جاری آغاز شدن

رودها در پی دریا و قراری ابدی

مانده بشکوه و شکیبا که ببیند روزی

کوه، بر گُرده ی خود گَرد سواری ابدی

آدم اما به فراموشی ژرفی رفته ست

گویی افتاده در آغوش غباری ابدی

آسمان، آب، زمین، آینه ای منتشرند

گشته این شهر چراغان، شب تاری ابدی

*

کاش باران نگاهی بنوازد جان را

دل، مسافر شود و عشق، قطاری ابدی

ترانه

....

چقدر دلم تنگه برای بهشت

خسته ام از این همه شکلک زشت

یه آینه ی زلال و یکدل می خوام

یه روح دریایی و کامل می خوام

دلم گرفته بال و پر شکسته م

یه روح خسته مونده روی دستم

بهشتو می خوام که کنارت باشم

دستای سردمو بگیر که پا شم ..