طوفانی

یک غزل قدیمی که به حال و هوای این روزهایم نزدیک است:

بیگانه با آرامشم ، طوفانی طوفانی ام

دلگیرتر از عصر یک آدینه ی بارانی ام

هم ناله با این شعرها، این واژه های بینوا

یک عمر در بند دل و سلول غم زندانی ام

سرگشته تر از موج ها، سرشارم از آشفتگی

عمریست از دست غمت، محکوم سرگردانی ام

این روح طوفان دیده را غرق تمنا دیدی و

خندیده ای چون موج ها، بر ساحل ویرانی ام

در جست و جویم سال ها، در کوچه های خاطره

پایان بده یک روز بر  این قصه ی حیرانی ام

...