آن سوی ابرهای تماشا

از پلّکان آینه بالا نمی روی
آن سوی ابرهای تماشا نمی روی

ماندی اسیر خاطره هایی که نیستند
گامی به سوی کوچه ی فردا نمی روی

شب روبروی آینه ، اما تو آن طرف
از ذهن این تصور رسوا نمی روی

_ حسّی شبیه گمشدگی در غبار هیچ _
تقدیر تلخ توست همین ،  تا نمی روی

گامی، تکان مختصری ، رود ناامید!
موجی بزن مگر که به دریا نمی روی؟
                                             (تیر 1382)

یا علی بن موسی الرضا (ع)

زیارت

این سایه که باشد که ز خورشید بخواند؟
در طور یقین، چامه ی تردید بخواند ؟

این سایه ولی در حرمت آینه پوش است
بگذار که دل، حال مرا عید بخواند

رخصت بده این لحظه که سرشارم از "آنات"
دل، رقص کنان نامه ی تجرید بخواند

جا دارد از این بی خودیِ ناب ، خدایا
هر مویرگم نغمه ی توحید بخواند
*
این آهوی درمانده و دربند خودت را
مگذار کسی خسته و نومید بخواند

به یاد قیصر

در آستانه سالگرد پرواز شاعر مهربان، دکتر قیصر امین پور، یکی از غزل هایش را زمزمه می کنیم:

گفتی: غزل بگو! چه بگویم؟ مجال کو؟
شیرین من، برای غزل شور و حال کو؟

پر می زند دلم به هوای غزل، ولی
گیرم هوای پر زدنم هست، بال کو؟

گیرم به فال نیک بگیرم بهار را
چشم و دلی برای تماشا و فال کو؟

تقویم چارفصل دلم را ورق زدم
آن برگهای سبِِِِزِِِ سرآغاز سال کو؟

رفتیم و پرسش دل ما بی جواب ماند
حال سؤال و حوصله قیل و قال کو؟