آسمان

حاج احمد را دوازده سالی است که می شناسم و به ایشان ارادت دارم. مبالغه نیست اگر بگویم هنوز در این سالها کسی را همپای این مرد در مهربانی ، پاکی، فروتنی و روشنی ندیده ام. این مرد میدان مبارزه و تبلیغ که روزگاری در جبهه های لبنان مجاهدتی مردانه و عاشقانه داشت، سالهاست بر صندلی چرخدار، زندگی اش می چرخد. و چقدر بردبار است ... با همین احوال، هنوز مطالعه می کند، ترجمه می کند، می نویسد و از زلال معرفت خویش، تشنگان علم و روشنی و پاکی را سیراب می سازد. حاج احمد نطنزی ...

این رباعی از اوست هرچند می دانم راضی به انتشارش نیست...

من تشنه ی یک قطره نگاهت هستم

از باده ی عشقت ز ازل سرمستم

بس طول کشیده ست شب هجرانت

ترسم که رود دامن صبر از دستم

 

یازهرا

خیلی دوست داشتم در ایام شهادت حضرت زهرا (س) غزلی بگویم، اما تک بیتی بیشتر نصیب این دل شوریده نشد و اما آن بیت:

کیستی ای ماه ترین! کیستی؟

آنچه سرودیم ، شما نیستی ...

 

 

در غبار خویش

در غبار خویش

عمریست مثل سايه گمم در غبار خويش

آرام و سرد مي گذرم از كنار خويش

چون ساعتي تكيده و تنها تمام عمر

ماندم به روي طاقچه ي روزگار خويش

گويا كه سال هاست به پايان رسيده ام

مانند شمع سوخته اي بر مزار خويش

خاكستري رها شده ام در نگاه باد

انگار كرده شعله ي آن چشم، كار خويش

دارم قدم قدم به تو نزديك مي شوم

از لحظه اي كه دور شدم از مدار خويش